Η ιστορία που θα σας πω σήμερα, για μένα ξεκίνησε το 2006. Τότε πρωτοάκουσα για την έξαρση μιας μυστηριώδους ασθένειας που συνέβαινε στο δάσος του Αμαζονίου στο Περού. Οι άνθρωποι που υπέφεραν απ' αυτή την ασθένεια, είχαν τρομερά, εφιαλτικά συμπτώματα. Είχαν απίστευτους πονοκεφάλους, δεν έτρωγαν, δεν έπιναν. Κάποιοι είχαν και παραισθήσεις -- γίνονταν μπερδεμένοι και επιθετικοί. Το πιο τραγικό απ' όλα ήταν ότι πολλά απ' τα θύματα ήταν παιδιά. Κι απ' αυτούς που αρρώστησαν, δεν επέζησε κανείς. Μάθαμε ότι αυτό, που τους σκότωνε ήταν ένας ιός, αλλά δεν ήταν ο Έμπολα, ούτε ο Ζίκα. Δεν ήταν καν ένας νέος ιός που δεν είχε ξαναδεί η επιστήμη. Αυτοί οι άνθρωποι πέθαιναν από έναν αρχαίο φονιά που είναι γνωστός εδώ κι αιώνες. Πέθαιναν από λύσσα. Αυτό που όλοι τους είχαν κοινό, ήταν πως όταν κοιμόντουσαν, τους δάγκωνε το μόνο θηλαστικό που ζει αποκλειστικά με αίμα: η νυχτερίδα βαμπίρ.
The story that I'm going to tell you today, for me, began back in 2006. That was when I first heard about an outbreak of mysterious illness that was happening in the Amazon rainforest of Peru. The people that were getting sick from this illness, they had horrifying symptoms, nightmarish. They had unbelievable headaches, they couldn't eat or drink. Some of them were even hallucinating -- confused and aggressive. The most tragic part of all was that many of the victims were children. And of all of those that got sick, none survived. It turned out that what was killing people was a virus, but it wasn't Ebola, it wasn't Zika, it wasn't even some new virus never before seen by science. These people were dying of an ancient killer, one that we've known about for centuries. They were dying of rabies. And what all of them had in common was that as they slept, they'd all been bitten by the only mammal that lives exclusively on a diet of blood: the vampire bat.
Αυτές οι εξάρσεις που μεταδίδονται από νυχτερίδες σε ανθρώπους, έχουν γίνει όλο και πιο συνηθισμένες τις τελευταίες δεκαετίες. Πριν ήταν η γρίπη των πτηνών. Εμφανίστηκε στην κινέζικη αγορά ζώων κι εξαπλώθηκε παγκοσμίως. Ο ιός, όπως αυτός στο Περού, προερχόταν απ' τις νυχτερίδες, που μάλλον τον κουβαλούσαν απαρατήρητα για αιώνες. Μετά, 10 χρόνια αργότερα, ο Έμπολα εμφανίστηκε στη Δυτική Αφρική κι αυτό τους ξάφνιασε όλους, επειδή σύμφωνα με την τότε επιστήμη, ο Έμπολα δεν έπρεπε να είναι στη Δυτική Αφρική. Αυτό προκάλεσε την μεγαλύτερη και την εκτενέστερη έξαρση του Έμπολα στην ιστορία.
These sorts of outbreaks that jump from bats into people, they've become more and more common in the last couple of decades. In 2003, it was SARS. It showed up in Chinese animal markets and spread globally. That virus, like the one from Peru, was eventually traced back to bats, which have probably harbored it, undetected, for centuries. Then, 10 years later, we see Ebola showing up in West Africa, and that surprised just about everybody because, according to the science at the time, Ebola wasn't really supposed to be in West Africa. That ended up causing the largest and most widespread Ebola outbreak in history.
Είναι μια ανατριχιαστική τάση, σωστά; Θανατηφόροι ιοί εμφανίζονται σε μέρη που δεν τους περιμένουμε και ως παγκόσμια κοινότητα για την υγεία, είμαστε σε επιφυλακή. Κυνηγάμε συνεχώς το επόμενο επείγον περιστατικό σε έναν αέναο κύκλο, και προσπαθούμε να εξαφανίσουμε τις επιδημίες μετά την έναρξή τους. Τώρα που εμφανίζονται νέες ασθένειες κάθε χρόνο, τώρα ήρθε η στιγμή, να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τι μπορούμε να κάνουμε γι' αυτό. Αν περιμένουμε να ξαναχτυπήσει ο Έμπολα, ίσως να μην είμαστε τόσο τυχεροί. Ίσως αντιμετωπίσουμε έναν άλλο ιό, που είναι πιο θανατηφόρος, που μεταδίδεται πιο εύκολα στους ανθρώπους, ή που δεν επηρεάζεται καθόλου απ' τα εμβόλια και μας αφήνει ανυπεράσπιστους.
So there's a disturbing trend here, right? Deadly viruses are appearing in places where we can't really expect them, and as a global health community, we're caught on our heels. We're constantly chasing after the next viral emergency in this perpetual cycle, always trying to extinguish epidemics after they've already started. So with new diseases appearing every year, now is really the time that we need to start thinking about what we can do about it. If we just wait for the next Ebola to happen, we might not be so lucky next time. We might face a different virus, one that's more deadly, one that spreads better among people, or maybe one that just completely outwits our vaccines, leaving us defenseless.
Μπορούμε να προλάβουμε τις πανδημίες, να τις σταματήσουμε; Αυτές τις ερωτήσεις είναι δύσκολο να τις απαντήσουμε κι ο λόγος είναι ότι οι πανδημίες -- αυτές που εξαπλώνονται παγκοσμίως, αυτές που θέλουμε να προλάβουμε -- συμβαίνουν σπάνια. Για το είδος μας αυτό είναι καλό -- γι' αυτό είμαστε όλοι εδώ. Όμως από επιστημονικής άποψης αυτό είναι λίγο πρόβλημα. Επειδή αν κάτι συμβαίνει μόνο μία ή δύο φορές, δεν μπορεί να βρεθεί κάποιο μοτίβο, το οποίο θα μας έλεγε πότε ή πού θα χτυπήσει η επόμενη πανδημία. Οπότε τι κάνουμε; Πιστεύω ότι μια λύση είναι η έρευνα ορισμένων ιών που μεταφέρονται τακτικά από άγρια ζώα σε ανθρώπους, στα κατοικίδιά μας ή στα ζωντανά μας. ακόμα κι αν δεν είναι οι ίδιοι ιοί που νομίζουμε, ότι θα προκαλέσουν πανδημία. Αν μπορέσουμε να κάνουμε χρήση των κοινών ιών, για να βρούμε κάποια μοτίβα που πυροδοτούν αυτή την αρχική μετάδοση από ένα είδος σε ένα άλλο και δυνητικά πώς να τους σταματήσουμε, τότε θα μπορέσουμε να προετοιμαστούμε για τους ιούς που μεταδίδονται ανάμεσα σε είδη πιο σπάνια, αλλά είναι πιο πιθανό να φέρουν πανδημία.
So can we anticipate pandemics? Can we stop them? Those are really hard questions to answer, and the reason is that the pandemics -- the ones that spread globally, the ones that we really want to anticipate -- they're actually really rare events. And for us as a species that is a good thing -- that's why we're all here. But from a scientific standpoint, it's a little bit of a problem. That's because if something happens just once or twice, that's really not enough to find any patterns. Patterns that could tell us when or where the next pandemic might strike. So what do we do? Well, I think one of the solutions we may have is to study some viruses that routinely jump from wild animals into people, or into our pets, or our livestock, even if they're not the same viruses that we think are going to cause pandemics. If we can use those everyday killer viruses to work out some of the patterns of what drives that initial, crucial jump from one species to the next, and, potentially, how we might stop it, then we're going to end up better prepared for those viruses that jump between species more rarely but pose a greater threat of pandemics.
Η λύσσα, όσο φρικτή κι αν είναι, είναι ένας ωραίος ιός σ' αυτή την περίπτωση. Η λύσσα είναι ένας τρομαχτικός, θανατηφόρος ιός. Έχει ποσοστό θνησιμότητας 100%. Αυτό σημαίνει ότι αν έχετε λύσσα και δεν τη θεραπεύσετε πρόωρα, δεν υπάρχει σωτηρία. Δεν υπάρχει θεραπεία. Θα πεθάνετε. Κι η λύσσα δεν είναι μόνο πρόβλημα του παρελθόντος. Ακόμα και σήμερα η λύσσα σκοτώνει 50 με 60.000 ανθρώπους κάθε χρόνο. Απλώς σκεφτείτε τον αριθμό. Φανταστείτε όλη την έξαρση του Έμπολα στη Δυτική Αφρική -- σχεδόν 2,5 χρόνια. Συμπυκνώνετε όλους αυτούς που πέθαναν απ' την έξαρση μέσα σε μία χρονιά. Είναι πολύ άσχημο. Μετά πολλαπλασιάζετε επί τέσσερα και βρίσκετε όσους πεθαίνουν από λύσσα κάθε χρόνο.
Now, rabies, as terrible as it is, turns out to be a pretty nice virus in this case. You see, rabies is a scary, deadly virus. It has 100 percent fatality. That means if you get infected with rabies and you don't get treated early, there's nothing that can be done. There is no cure. You will die. And rabies is not just a problem of the past either. Even today, rabies still kills 50 to 60,000 people every year. Just put that number in some perspective. Imagine the whole West African Ebola outbreak -- about two-and-a-half years; you condense all the people that died in that outbreak into just a single year. That's pretty bad. But then, you multiply it by four, and that's what happens with rabies every single year.
Αυτό που ξεχωρίζει τη λύσσα από έναν ιό σαν τον Έμπολα, είναι ότι όταν κάποιος κολλήσει δεν μεταδίδει την ασθένεια παρακάτω. Αυτό σημαίνει ότι κάθε φορά που ένα άτομο κολλάει λύσσα, είναι επειδή το δάγκωσε ένα λυσσασμένο ζώο, συνήθως σκύλος ή νυχτερίδα. Όμως αυτό σημαίνει, ότι η μετάδοση από είδος σε είδος, που είναι τόσο σημαντικό να κατανοήσουμε αλλά τόσο σπάνιο για τους περισσότερους ιούς, για τη λύσσα συμβαίνει χιλιάδες φορές πιο συχνά. Άρα κάτα κάποιον τρόπο, η λύσσα είναι σαν τη φρουτόμυγα ή σαν το εργαστηριακό ποντίκι των θανατηφόρων ιών. Είναι ένας ιός που μπορούμε να εξετάσουμε για να βρούμε μοτίβα και να δοκιμάσουμε νέες λύσεις. Κι έτσι, όταν πρωτοάκουσα για την έξαρση της λύσσας στον περουβιανό Αμαζόνιο σκέφτηκα ότι ίσως είναι κάτι ισχυρό, επειδή ήταν ένας ιός που μεταδιδόταν από τις νυχτερίδες σε άλλα ζώα αρκετά συχνά ώστε να μπορούμε να τον προλάβουμε... Ίσως και να τον σταματήσουμε.
So what sets rabies apart from a virus like Ebola is that when people get it, they tend not to spread it onward. That means that every single time a person gets rabies, it's because they were bitten by a rabid animal, and usually, that's a dog or a bat. But it also means that those jumps between species, which are so important to understand, but so rare for most viruses, for rabies, they're actually happening by the thousands. So in a way, rabies is almost like the fruit fly or the lab mouse of deadly viruses. This is a virus that we can use and study to find patterns and potentially test out new solutions. And so, when I first heard about that outbreak of rabies in the Peruvian Amazon, it struck me as something potentially powerful because this was a virus that was jumping from bats into other animals often enough that we might be able to anticipate it ... Maybe even stop it.
Οπότε ως απόφοιτος φοιτητής που θυμάται αμυδρά το μάθημα των Ισπανικών στο λύκειο, πήρα ένα αεροπλάνο και πήγα στο Περού για να βρω νυχτερίδες βαμπίρ. Τα πρώτα χρόνια αυτού του πρότζεκτ ήταν πολύ δύσκολα. Είχα πολλά φιλόδοξα σχέδια για να τους απαλλάξω από τη λύσσα, αλλά την ίδια ώρα, υπήρχαν πολλές κατολισθήσεις λάσπης, ξεφούσκωτα λάστιχα, διακοπές ρεύματος, γαστρεντερίτιδες κι όλα αυτά με εμπόδιζαν. Όμως αυτά ήταν μέρος της πορείας, της εργασίας στη Νότια Αμερική και για 'μένα, ήταν μέρος της περιπέτειας. Όμως αυτό που μου έδινε κίνητρο να συνεχίσω, ήταν η γνώση ότι για πρώτη φορά η δουλειά που κάνω ίσως να έχει πραγματικό αντίκτυπο στις ζωές των ανθρώπων βραχυπρόθεσμα. Κι αυτό με εξέπληξε πιο πολύ, όταν βγήκαμε στον Αμαζόνιο για να πιάσουμε νυχτερίδες βαμπίρ. Το μόνο που έπρεπε να κάνουμε ήταν να ρωτήσουμε σε ένα χωριό: «Ποιος δαγκώθηκε τελευταία από νυχτερίδα;» Κι ο κόσμος σήκωνε το χέρι, γιατί σ' αυτές τις κοινότητες το δάγκωμα από νυχτερίδα είναι συνηθισμένο, συμβαίνει κάθε μέρα. Και το μόνο που έπρεπε να κάνουμε ήταν να πάμε στο σωστό σπίτι, να ανοίξουμε ένα δίχτυ, να μείνουμε το βράδυ και να περιμένουμε, μέχρι να δοκιμάσουν να μπουν και να τραφούν με αίμα. Το να βλέπω ένα παιδί με δάγκωμα στο κεφάλι ή σταγόνες αίματος στα σεντόνια του ήταν ένα υπεραρκετό κίνητρο, για να ξεπεράσω όποιον λογιστικό ή σωματικό πονοκέφαλο, που μπορεί να είχα εκείνη τη μέρα.
So as a first-year graduate student with a vague memory of my high school Spanish class, I jumped onto a plane and flew off to Peru, looking for vampire bats. And the first couple of years of this project were really tough. I had no shortage of ambitious plans to rid Latin America of rabies, but at the same time, there seemed to be an equally endless supply of mudslides and flat tires, power outages, stomach bugs all stopping me. But that was kind of par for the course, working in South America, and to me, it was part of the adventure. But what kept me going was the knowledge that for the first time, the work that I was doing might actually have some real impact on people's lives in the short term. And that struck me the most when we actually went out to the Amazon and were trying to catch vampire bats. You see, all we had to do was show up at a village and ask around. "Who's been getting bitten by a bat lately?" And people raised their hands, because in these communities, getting bitten by a bat is an everyday occurrence, happens every day. And so all we had to do was go to the right house, open up a net and show up at night, and wait until the bats tried to fly in and feed on human blood. So to me, seeing a child with a bite wound on his head or blood stains on his sheets, that was more than enough motivation to get past whatever logistical or physical headache I happened to be feeling on that day.
Όμως, μιας και δουλεύαμε όλη τη νύχτα, είχα πολλή ώρα να σκεφτώ πώς θα λύσω αυτό το πρόβλημα και πρόσεξα, ότι υπήρχαν δύο φλέγοντα ερωτήματα. Κατ' αρχήν, ξέρουμε ότι ο κόσμος δαγκώνεται συνέχεια, αλλά η έξαρση της λύσσας δεν συμβαίνει κάθε φορά -- κάθε λίγα χρόνια, ίσως κάθε δεκαετία υπάρχει έξαρση της λύσσας. Οπότε αν μπορούμε να προλάβουμε με κάποιο τρόπο την επόμενη έξαρση, θα ήταν μια μεγάλη ευκαιρία, και σημαίνει ότι οι άνθρωποι θα εμβολιάζονται νωρίτερα πριν αρχίσουν να πεθαίνουν. Όμως απ' την άλλη, ο εμβολιασμός είναι όπως ένα τσιρότο. Είναι μια στρατηγική για ελάχιστες απώλειες. Φυσικά είναι σωτήριος και σημαντικός και πρέπει να γίνει, αλλά στην τελική, άσχετα με το πόσες αγελάδες ή κόσμο εμβολιάζουμε, θα έχουμε ακόμα εκεί τις ίδιες νυχτερίδες με λύσσα. Ο κίνδυνος να δαγκωθείς, δεν έχει αλλάξει καθόλου. Οπότε η άλλη μου ερώτηση ήταν: Θα μπορούσαμε με κάποιο τρόπο να σταματήσουμε τον ιό στην πηγή του; Αν μπορούσαμε να μειώσουμε την ποσότητα της λύσσας στις νυχτερίδες, αυτό θα άλλαζε τα πάντα.
Since we were working all night long, though, I had plenty of time to think about how I might actually solve this problem, and it stood out to me that there were two burning questions. The first was that we know that people are bitten all the time, but rabies outbreaks aren't happening all the time -- every couple of years, maybe even every decade, you get a rabies outbreak. So if we could somehow anticipate when and where the next outbreak would be, that would be a real opportunity, meaning we could vaccinate people ahead of time, before anybody starts dying. But the other side of that coin is that vaccination is really just a Band-Aid. It's kind of a strategy of damage control. Of course it's lifesaving and important and we have to do it, but at the end of the day, no matter how many cows, how many people we vaccinate, we're still going to have exactly the same amount of rabies up there in the bats. The actual risk of getting bitten hasn't changed at all. So my second question was this: Could we somehow cut the virus off at its source? If we could somehow reduce the amount of rabies in the bats themselves, then that would be a real game changer.
Έχουμε μιλήσει για αλλαγή, από στρατηγική ελάχιστων απωλειών σε στρατηγική πρόληψης. Άρα, πώς θα το κάνουμε αυτό; Το πρώτο πράγμα που πρέπει να καταλάβουμε, είναι πώς δουλεύει ο ιός στον φυσικό του ξενιστή -- τις νυχτερίδες. Κι αυτό είναι δύσκολο για κάθε μεταδοτική ασθένεια, ειδικά όταν βρίσκεται σε ένα μοναχικό είδος, όπως οι νυχτερίδες. Από κάπου έπρεπε να ξεκινήσουμε, οπότε αρχίσαμε να κοιτάμε κάποια ιστορικά στοιχεία. Πού και πότε συνέβησαν αυτές οι εξάρσεις στο παρελθόν. Ήταν ξεκάθαρο, ότι η λύσσα ήταν ένας ιός που συνεχώς μετακινείται. Δεν ήταν ακίνητος. Ο ιός μπορεί να κυκλοφορεί σε μια περιοχή, για ένα με δύο χρόνια, αλλά αν δεν βρει νέες νυχτερίδες για να μολύνει άλλη περιοχή, αργά ή γρήγορα θα εξαφανιστεί. Οπότε με αυτό λύσαμε ένα καίριο κομμάτι, για την μετάδοση της λύσσας. Ξέραμε ότι είναι ένας ιός που μετακινείται, αλλά δεν ξέραμε πού πάει.
We'd been talking about shifting from a strategy of damage control to one based on prevention. So, how do we begin to do that? Well, the first thing we needed to understand was how this virus actually works in its natural host -- in the bats. And that is a tall order for any infectious disease, particularly one in a reclusive species like bats, but we had to start somewhere. So the way we started was looking at some historical data. When and where had these outbreaks happened in the past? And it became clear that rabies was a virus that just had to be on the move. It couldn't sit still. The virus might circulate in one area for a year, maybe two, but unless it found a new group of bats to infect somewhere else, it was pretty much bound to go extinct. So with that, we solved one key part of the rabies transmission challenge. We knew we were dealing with a virus on the move, but we still couldn't say where it was going.
Ουσιαστικά, αυτό που ήθελα, ήταν μια πρόβλεψη σαν του Google Maps, δηλαδή: «Ποιος είναι ο προορισμός του ιού; Ποια διαδρομή θα ακολουθήσει για να φτάσει; Πόσο γρήγορα θα κινηθεί;» Για να το κάνω αυτό, στράφηκα στο γονιδίωμα της λύσσας. Η λύσσα, όπως πολλοί ιοί, έχουν ένα πολύ μικρό γονιδίωμα, αλλά εξελίσσεται πάρα πολύ γρήγορα. Τόσο γρήγορα που μέχρι ο ιός να μετακινηθεί από ένα σημείο σε ένα άλλο, θα έχει υποστεί μερικές νέες μεταλλάξεις. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να καταλάβουμε το εξελικτικό δέντρο κι αυτό θα μας πει πού ήταν ο ιός στο παρελθόν και πώς θα εξαπλωθεί ανάμεσα στον χώρο. Οπότε πήγα και μάζεψα εγκεφάλους από αγελάδες, επειδή εκεί βρίσκεται ο ιός της λύσσας. Κι απ' τις γονιδιωματικές αλληλουχίες, που πήραμε από τους ιούς των αγελάδων, κατάφερα να ανακαλύψω, ότι αυτός ο ιός εξαπλώνεται από 15 μέχρι 30 χιλιόμετρα κάθε χρόνο.
Essentially, what I wanted was more of a Google Maps-style prediction, which is, "What's the destination of the virus? What's the route it's going to take to get there? How fast will it move?" To do that, I turned to the genomes of rabies. You see, rabies, like many other viruses, has a tiny little genome, but one that evolves really, really quickly. So quickly that by the time the virus has moved from one point to the next, it's going to have picked up a couple of new mutations. And so all we have to do is kind of connect the dots across an evolutionary tree, and that's going to tell us where the virus has been in the past and how it spread across the landscape. So, I went out and I collected cow brains, because that's where you get rabies viruses. And from genome sequences that we got from the viruses in those cow brains, I was able to work out that this is a virus that spreads between 10 and 20 miles each year.
Αυτό σημαίνει, ότι έχουμε το όριο ταχύτητας του ιού, αλλά ακόμα δεν ξέρουμε το άλλο καίριο σημείο, τον προορισμό του. Γι' αυτό έπρεπε να σκεφτώ όπως μια νυχτερίδα, επειδή η λύσσα είναι ιός -- δεν μετακινείται μόνος, μετακινείται μέσω του ξενιστή-νυχτερίδα του. Οπότε έπρεπε να σκεφτώ πόσο μακριά και πόσο συχνά πετάνε. Ούτε η φαντασία μου με βοήθησε πολύ ούτε οι μικροί ψηφιακοί ιχνηλάτες που βάλαμε στις νυχτερίδες. Δεν μπορούσαμε να πάρουμε τις πληροφορίες που θέλαμε. Οπότε στραφήκαμε στο μοτίβο ζευγάρωματος των νυχτερίδων. Βλέπαμε το γονιδίωμα της νυχτερίδας και μάθαμε ότι ομάδες νυχτερίδων ζευγάρωναν μεταξύ τους ενώ άλλες ήταν απομονωμένες. Κι ο ιός ακολουθούσε το μονοπάτι του γονιδιώματος των νυχτερίδων. Όμως ένα απ' αυτά τα μονοπάτια ήταν λίγο αναπάντεχο -- σχεδόν απίστευτο. Ήταν ένα μονοπάτι που περνούσε πάνω απ' τις περουβιανές Άνδεις, απ' τον Αμαζόνιο μέχρι τον Ειρηνικό κι αυτό ήταν σχεδόν απίστευτο όπως είπα, γιατί οι Άνδεις είναι πολύ ψηλές -- περίπου 7.000 μέτρα, κι αυτό το ύψος είναι πολύ μεγάλο για μια νυχτερίδα βαμπίρ. Παρ' όλα αυτά --
OK, so that means we do now have the speed limit of the virus, but still missing that other key part of where is it going in the first place. For that, I needed to think a little bit more like a bat, because rabies is a virus -- it doesn't move by itself, it has to be moved around by its bat host, so I needed to think about how far to fly and how often to fly. My imagination didn't get me all that far with this and neither did little digital trackers that we first tried putting on bats. We just couldn't get the information we needed. So instead, we turned to the mating patterns of bats. We could look at certain parts of the bat genome, and they were telling us that some groups of bats were mating with each other and others were more isolated. And the virus was basically following the trail laid out by the bat genomes. Yet one of those trails stood out as being a little bit surprising -- hard to believe. That was one that seemed to cross straight over the Peruvian Andes, crossing from the Amazon to the Pacific coast, and that was kind of hard to believe, as I said, because the Andes are really tall -- about 22,000 feet, and that's way too high for a vampire to fly. Yet --
(Γέλια)
(Laughter)
όταν κοιτάξαμε καλύτερα, είδαμε ότι στο βόρειο Περού, υπάρχει ένα δίκτυο από κοιλάδες που δεν ήταν τόσο ψηλό για τις νυχτερίδες, σε κάθε πλευρά ώστε να ζευγαρώσουν. Και κοιτάξαμε ακόμα καλύτερα -- σίγουρα υπάρχει λύσσα που εξαπλώνεται στις κοιλάδες, περίπου 15 χιλιόμετρα κάθε χρόνο. Ουσιαστικά, όπως ακριβώς προέβλεψαν τα εξελικτικά μας μοντέλα.
when we looked more closely, we saw, in the northern part of Peru, a network of valley systems that was not quite too tall for the bats on either side to be mating with each other. And we looked a little bit more closely -- sure enough, there's rabies spreading through those valleys, just about 10 miles each year. Basically, exactly as our evolutionary models had predicated it would be.
Αυτό που δεν σας είπα είναι ότι αυτό είναι σημαντικό, γιατί η λύσσα δεν είχε ξαναεμφανιστεί στις δυτικές πλαγιές των Άνδεων ή στον Ειρηνικό της Νότιας Αμερικής. Οπότε βλέπαμε με τα ίδια μας τα μάτια μια ιστορική πρώτη εισβολή σε ένα μεγάλο μέρος της Νότιας Αμερικής που δημιουργεί ένα ερώτημα: «Τι θα κάνουμε γι' αυτό;»
What I didn't tell you is that that's actually kind of an important thing because rabies had never been seen before on the western slopes of the Andes, or on the whole Pacific coast of South America, so we were actually witnessing, in real time, a historical first invasion into a pretty big part of South America, which raises the key question: "What are we going to do about that?"
Η προφανής προσωρινή απάντηση που δίνουμε στον κόσμο: «Πρέπει να εμβολιαστείτε εσείς και τα ζώα σας. Η λύσσα έρχεται». Όμως μακροπρόθεσμα, θα έχουμε μεγαλύτερη δύναμη αν χρησιμοποιήσουμε τη νέα πληροφορία για να σταματήσουμε την άφιξη του ιού, εντελώς. Φυσικά, δεν μπορούμε να πούμε στις νυχτερίδες, «Μην πετάξετε σήμερα», αλλά ίσως μπορούμε να εμποδίσουμε τον ιό να πάει με τη νυχτερίδα.
Well, the obvious short-term thing we can do is tell people: you need to vaccinate yourselves, vaccinate your animals; rabies is coming. But in the longer term, it would be even more powerful if we could use that new information to stop the virus from arriving altogether. Of course, we can't just tell bats, "Don't fly today," but maybe we could stop the virus from hitching a ride along with the bat.
Κι αυτό μας φέρνει στο καίριο μάθημα που έχουμε μάθει απ' τα παγκόσμια προγράμματα επιτήρησης της λύσσας ανά τον κόσμο, είτε είναι σε σκύλους, αλεπούδες, μεφίτιδες, ρακούν, στη Βόρεια Αμερική, στην Αφρική, στην Ευρώπη. Ο εμβολιασμός του ζώου-ξενιστή είναι το μόνο πράγμα που σταματά τη λύσσα.
And that brings us to the key lesson that we have learned from rabies-management programs all around the world, whether it's dogs, foxes, skunks, raccoons, North America, Africa, Europe. It's that vaccinating the animal source is the only thing that stops rabies.
Οπότε, μπορούμε να εμβολιάσουμε τις νυχτερίδες; Συνέχεια ακούμε για εμβολιασμό σκύλων και γάτων, αλλά δεν ακούμε συχνά για εμβολιασμό νυχτερίδων. Μπορεί να ακουστεί τρελή ερώτηση, αλλά τα καλά νέα είναι ότι ήδη έχουμε φαγώσιμα εμβόλια λύσσας που σχεδιάστηκαν ειδικά για νυχτερίδες. Και αυτό που είναι καλύτερο, είναι ότι αυτά τα εμβόλια μπορούν να μεταδοθούν από νυχτερίδα σε νυχτερίδα. Πρέπει μόνο να το απλώσεις σε μία, και με τη συνήθεια των νυχτερίδων να καθαρίζει η μία την άλλη να κάνει την υπόλοιπη δουλειά για σένα. Άρα αυτό σημαίνει τουλάχιστον, ότι δεν χρειάζεται να εμβολιάζουμε εκατομμύρια νυχτερίδες μία μία με μικροσκοπικές σύριγγες.
So, can we vaccinate bats? You hear about vaccinating dogs and cats all the time, but you don't hear too much about vaccinating bats. It might sound like a crazy question, but the good news is that we actually already have edible rabies vaccines that are specially designed for bats. And what's even better is that these vaccines can actually spread from bat to bat. All you have to do is smear it on one and let the bats' habit of grooming each other take care of the rest of the work for you. So that means, at the very least, we don't have to be out there vaccinating millions of bats one by one with tiny little syringes.
(Γέλια)
(Laughter)
Όμως επειδή έχουμε το εργαλείο, δεν σημαίνει ότι ξέρουμε τον τρόπο χρήσης. Τώρα έχουμε ολόκληρη λίστα με ερωτήσεις. Πόσες νυχτερίδες πρέπει να εμβολιάσουμε; Ποια περίοδο του χρόνου πρέπει να εμβολιάσουμε; Πόσες φορές το χρόνο πρέπει να τις εμβολιάσουμε; Όλες αυτές οι ερωτήσεις είναι πολύ βασικές για να ξεκινήσουμε μια εκστρατεία εμβολιασμού, αλλά είναι ερωτήσεις που δεν έχουν απάντηση στο εργαστήριο. Αντί γι' αυτό, παίρνουμε μια πιο ενδιαφέρουσα προσέγγιση. Χρησιμοποιούμε αληθινές νυχτερίδες, αλλά ψεύτικα εμβόλια. Χρησιμοποιούμε φαγώσιμα τζελ για γυαλιστερό τρίχωμα κι υπεριώδεις πούδρες που εξαπλώνονται από νυχτερίδα σε νυχτερίδα. Αυτό μας βοηθά να μελετήσουμε πόσο καλά θα εξαπλωθεί το εμβόλιο σ' αυτές τις αποικίες νυχτερίδων. Ακόμα είμαστε στα πρώτα στάδια του πρότζεκτ, αλλά τα αποτελέσματα είναι πολύ ενθαρρυντικά. Υποδεικνύουν ότι η χρήση των εμβολίων που έχουμε ήδη, θα μπορεί να μειώσει δραστικά τις εξάρσεις της λύσσας. Κι αυτό έχει σημασία, γιατί αν θυμάστε η λύσσα είναι ένας ιός που πάντα πρέπει να μετακινείται κι έτσι κάθε φορά που μειώνουμε το μέγεθος της έξαρσης, μειώνουμε και την πιθανότητα να μεταδοθεί ο ιός στην επόμενη αποικία. Σπάμε έναν κρίκο στην αλυσίδα της μετάδοσης. Κι έτσι κάθε φορά που το κάνουμε, φέρνουμε τον ιό ένα βήμα πιο κοντά στον αφανισμό. Για 'μένα, αυτή η σκέψη, ενός κόσμου στο κοντινό μέλλον όπου θα ξεφορτωθούμε τη λύσσα μια και καλή, είναι πολύ ενθαρρυντική και συναρπαστική.
But just because we have that tool doesn't mean we know how to use it. Now we have a whole laundry list of questions. How many bats do we need to vaccinate? What time of the year do we need to be vaccinating? How many times a year do we need to be vaccinating? All of these are questions that are really fundamental to rolling out any sort of vaccination campaign, but they're questions that we can't answer in the laboratory. So instead, we're taking a slightly more colorful approach. We're using real wild bats, but fake vaccines. We use edible gels that make bat hair glow and UV powders that spread between bats when they bump into each other, and that's letting us study how well a real vaccine might spread in these wild colonies of bats. We're still in the earliest phases of this work, but our results so far are incredibly encouraging. They're suggesting that using the vaccines that we already have, we could potentially drastically reduce the size of rabies outbreaks. And that matters, because as you remember, rabies is a virus that always has to be on the move, and so every time we reduce the size of an outbreak, we're also reducing the chance that the virus makes it onto the next colony. We're breaking a link in the chain of transmission. And so every time we do that, we're bringing the virus one step closer to extinction. And so the thought, for me, of a world in the not-too-distant future where we're actually talking about getting rid of rabies altogether, that is incredibly encouraging and exciting.
Λοιπόν, θα επιστρέψω στην αρχική ερώτηση. Μπορούμε να εμποδίσουμε πανδημίες; Αν και δεν υπάρχει μαγική λύση στο πρόβλημα, αλλά η εμπειρία μου με τη λύσσα με έκανε αισιόδοξο. Δεν απέχουμε πολύ από ένα μέλλον όπου θα έχουμε γονιδιώματα που θα προβλέπουν τις εξάρσεις και θα έχουμε έξυπνες νέες τεχνολογίες, όπως φαγώσιμα, αυτο-εξαπλούμενα εμβόλια που θα διώχνουν τους ιούς απ' την πηγή τους, πριν προλάβουν να μολύνουν ανθρώπους.
So let me return to the original question. Can we prevent pandemics? Well, there is no silver-bullet solution to this problem, but my experiences with rabies have left me pretty optimistic about it. I think we're not too far from a future where we're going to have genomics to forecast outbreaks and we're going to have clever new technologies, like edible, self-spreading vaccines, that can get rid of these viruses at their source before they have a chance to jump into people.
Όσον αφορά την αντιμετώπιση πανδημιών, η μόνη λύση είναι να έχουμε το προβάδισμα. Κι αν με ρωτάτε, νομίζω ότι ένας τρόπος να το κάνουμε, είναι η χρήση κάποιων προβλημάτων που ήδη έχουμε, όπως η λύσσα -- όπως ένας αστροναύτης χρησιμοποιεί έναν προσομοιωτή πτήσης, βλέπουμε τι δουλεύει και τι όχι κι εξελίσσουμε τα εργαλεία μας, ώστε όταν το ρίσκο είναι ψηλό, να μην πηγαίνουμε στα τυφλά.
So when it comes to fighting pandemics, the holy grail is just to get one step ahead. And if you ask me, I think one of the ways that we can do that is using some of the problems that we already have now, like rabies -- sort of the way an astronaut might use a flight simulator, figuring out what works and what doesn't, and building up our tool set so that when the stakes are high, we're not flying blind.
Σας ευχαριστώ.
Thank you.
(Χειροκρότημα)
(Applause)